De herinnering van….Juffrouw Rood

 

Herinneringen aan een mooie tijd.

Tussen 1964 en 1989 was ik, juf Rood, onderwijzeres aan de Sint Agnesschool, later werd dat Het Kerspel. Maar al veel eerder maakte ik kennis met het onderwijs van de zusters Ursulinen in Hoogkarspel. Dat zat zo.

Als kind ging ons gezin kermiszondag te gast bij oom Jan Karsten aan de Streekweg 331. Na de kerk met de bus naar Hoogkarspel. Koffie en koek in de mooie voorkamer, waar je nog een prachtig uitzicht over de weilanden aan de overkant had. Dan naar de kermis! De hoge zweef bij De Landbouw en de schiettent!
Voor het mooie protestante kerkje, het gemeenschapshuis met het geheimzinnige laantje ernaast, stonden verschillende kramen. Bij Bantam, links en rechts van de brug, waren de overige attracties. Daar was ook aan de overkant de kruidenierszaak van Peper. Voor de winkel van Hofman moest je nog even terug lopen.

Juffouw Rood
Foto: Fred Noordeloos

Maar nu: onderwijszaken! Naast het huis van oom Jan stond een niet meer bewoonde boerderij. Het eerste kleuterschooltje van de zusters was daarin ondergebracht. Wat vond ik het spannend om vóór de broodmaaltijd(met spouwers van bakker Besseling) even te gaan kijken in het schooltje! “Nergens aankomen!”

Na vele jaren later in Grootebroek en Leiden gewerkt te hebben, solliciteerde ik naar een baan aan de Sint Agnesschool. Via de deftige pastoor Leesberg belandde ik in het klooster aan de tuinstraat bij de blozende, vrolijke zuster Desideria, die heel wat jaren mijn alleraardigste schoolhoofd zou zijn. Want al snel kreeg ik van meneer Homan, de secretaris van het schoolbestuur, het bericht dat ik “aangenomen” was.

Toen begonnen mijn dagelijkse fietstochten naar Hoogkarspel. Op ijzige winterdagen moest je vanaf de gemeentegrens goed uitkijken en voorzichtig rijden. Want Hoogkarspel was heel zuinig met gladheidsbestrijding!
Via het oude “Stadje” kwam je het dorp binnen. Veel mooi groen en keurig verzorgde tuinen. Langs de boerderij van De Boer, waar ik zo veel voorjaarsbezoekjes met mijn klas mocht brengen. Het vierkant afgezet met hooibalen en door mevrouw de Boer “bevolkt”met allerlei jong vee. Tot slot een Bastonjekoek voor iedereen. Wat een feest!

De Agnesschool stond achter de kerk en Bot. Schoolplein met vrij uitzicht op de begraafplaats. (later kwam er een heg achter het hek.) Als bij een uitvaart de klokken begonnen te luiden en de rouwstoet er aan kwam, was het voor de kinderen heel moeilijk om niet te kijken wie daar allemaal voorbij gingen. “Niet kijken, jongens. Die mensen hebben verdriet” hielp niet altijd! Dat “jongens”van mij klopte overigens niet. Die zaten bij meester Lundgren in de Meester Spigtschool over de sloot. Pas later werd het onderwijs “gemengd” en nóg later kwamen we met de kleuters onder één dak. Enig!

De openbare school stond tegenover Bantam en naast de brug. Hoofdonderwijzer mijnheer Bos heeft jarenlang met zuster Desideria nieuwe inwoners namens de gemeente bezocht. Ze zullen het daar best druk mee gehad hebben, want er kwamen veel “Amsterdammers” naar Hoogkarspel. De scholen groeiden als kool.

Dicht bij Bantam en aan dezelfde kant van de Streekweg, werd door zuster Rosario in het grote, deftige huis, waar later makelaar Vertelman woonde, gestart met het BLO-onderwijs: Don Bosco-school en daarna de Dom Savio-school.

Voor de ordehandhaving in Hoogkarspel zorgde politie-agent mijnheer Kes, een imponerende man met een diepe basstem en een plechtig woordgebruik. Toen ik eens op mijn Eerste-Communie-bezoekroute, propvol koffie en gebakjes, in mijn onwetendheid de Nieuweweg uitfietste (en dat bleek niet meer toegestaan), stapte meneer Kes naar het midden van de weg, stak zijn hand omhoog, liet mij afstappen en gaf me een bekeuring met de toevoeging; “En dát voor een schooljuffrouw!” Was ik even de klos.

De tijd gaat snel. Veel zaken veranderen en dat is goed, spannend vaak. Bij mijn komst in Hoogkarspel werkten de meeste vaders óp de bouw; bij mijn afscheid vonden veel van hen ín de bouw hun dagbesteding.

Sinterklaas kon(in een speciale avond-openstelling voor de school en als de kinderen in bed lagen) voor zijn cadeautjes goed en voordelig terecht bij Hauwert, die het wel zou hebben! Mijnheer en mevrouw hielpen je met plezier zélf!

Het zal ook niet meer gebeuren dat NACO-chauffeur Kooi me op onfietsbare winterdagen na afloop van mijn werkdag met een brede glimlach mijn bushalte voorbij tufte en met een “Tot morgen, juf”me voor mijn huisdier afzette! Het indertijd nieuwe raadhuis met het wonderlijke paard op de voorgevel heeft alweer plaats moeten maken voor een grootsteedse opvolger.

De Agnesschool en Het Kerspel aan de Tuinstraat zijn verdwenen uit het centrum, net als buurman Bot. 

Maar wat blijft zijn de mooie herinneringen aan mijn geweldige tijd in Hoogkarspel en aan al die aardige Hoogkarspelaars!