De herinnering van…..Gerrit Besseling

De herinnering van Gerrit Besseling

Ik ben geboren op 12 augustus 1950 in huize Sint Nicolaas in Lutjebroek.

Zondag 12 augustus 1956: Ik vierde mijn zesde verjaardag.

‘s Avonds mocht ik met mijn vader en moeder, in het kader van mijn verjaardag, lopende naar de kermis van Hoogkarspel. In die jaren vond dit dorpsfeest op de tweede zondag van augustus plaats, een week na ‘Grootebroek’ en zeven dagen voor ‘Wervershoof’. Eind jaren 60, meen ik te weten, is de kermis in verband met hevige concurrentie van de Hoornse kermis, verplaatst naar Hemelvaartsdag.

Een heel wijs besluit…

We passeerden de brug bij bakker Duin en liepen een paar honderd meter door.

En toen gebeurde het…

De dichte bebouwing brak open en schuin in de verte zag ik veiling “De Eendracht’ en het oude stationsgebouw. Mijn vader vertelde me erover. Het fascineerde me, vond dat onverwachte uitzicht zó mooi.

Later realiseerde ik me dat dit, komende vanaf Enkhuizen, het eerste ‘open gebied’ in De Streek, de lintbebouwing tussen Hoorn en Enkhuizen, was.

Overigens genoot ik mateloos van de ‘lichtjeskermis’ in het onaangetaste oude centrum.

Twintig jaar later zou ik op deze kermis, maar dan op de zondag na Hemelvaartsdag, mijn vrouw Tiny ontmoeten. ‘Liefde op het eerste gezicht’.

Zo rond 1959 ging ik met mijn vriendjes tijdens de zomervakantie bijna wekelijks ‘bepakt en bezakt’ naar de eendenvijver van de Tuinstraat. We ervaarden deze voetreis als een kostelijke mini – vakantie.

Voor we daar aan kwamen éérst naar de speeltuin met die slanke, akelig hoge glijbaan, aan het begin van de pas aangelegde Julianastraat,. Zou heden ten dage geen enkel veiligheidscriterium ‘overleven’.

We stapten over het lage hekje rond de vijver en ontrolden daar onze ‘picknickkleden’, meestal afgedankte, oude gordijnen. Het ‘oudbakken’ brood uit de bakkerij van mijn vader, De Korenschoof in Lutjebroek, werd in gereedheid gebracht en het ‘Grote Genieten’ kon beginnen. Al snel werden we omringd door talloze eenden en ander gevogelte.

Voor ons zelf hadden we een paar plakjes ontbijtkoek, krentenbollen en priklimonade gereserveerd.

We voelden ons beschermd door het prachtige, wat statige klooster en bewonderden de vogels in de volière. Een paar uur later aanvaardden we de terugreis, de kleden achter ons aan slepend.

Drie prachtige herinneringen aan dat dorp met die watertoren. Ik heb ze voor altijd in mijn hart gesloten.

Vogeltjes kijken met kleinzoon Tibbe

In 1971 begon ik mijn werkzame leven op de Agnesschool, ‘achter de kerk’. In 2014 nam ik afscheid van Het Kerspel. Zo heet de voormalige r.k. meisjesschool/St.Agnesschool/Agnesschool sinds de invoering van de Wet op het Basisonderwijs in 1985.

 

Ik heb 43 jaar lang op een prachtige school mogen werken!

In die 43 jaar heb ik honderden kinderen iets mogen bijbrengen en voor tientallen leerlingen heb ik, in een goed samenwerkingsverband, een verantwoord zorgtraject uitgestippeld. Ik heb het altijd belangrijk gevonden mijn liefde voor Hoogkarspel, Lutjebroek én Westfriesland middels verhalen over te brengen op de kinderen.

Gesprekjes en ontmoetingen met oud-leerlingen leren me dat ik daar aardig in geslaagd ben. Dat bezorgt me een heel mooi gevoel.

Sinds 1977 wonen wij met heel veel plezier in de Burgemeester Branderstraat. Als ik mijn voordeur uitloop, de straat oversteek en op het trottoir aan de overkant recht naar het noorden kijk, zie ik frontaal, de bovenste, mooiste helft van de watertoren.

Voor mij is deze toren méér dan het symbool van Hoogkarspel.

Talloze malen heb ik met mijn leerlingen in de wijde omtrek rondgefietst. Vanaf de dijk bij Wijdenes, de verkaveling bij Opperdoes of Het Streekbos, steeds wees ik de kinderen op de verre aanblik van dit ware monument.

Voor mij is de toren ‘Het Pronkstuk van het landelijke oostelijk Westfriesland’. Iedere rechtgeaarde Westfries bewondert deze, prachtig centraal gelegen 87-jarige!

Anno 2018 geniet ik enorm van onze kleinzoon Tibbe, sport ik bijna iedere dag en ben ik vrijwilliger bij de ijsclub, SKIK en de oecumenische werkgroep. Daarnaast ben ik met veel plezier redacteur van het jaarboek van Stichting Historisch Hoogkarspel Westwoud. In dat verband schrijf ik een boek voor de leerlingen van groep 7-8 over de geschiedenis van Hoogkarspel tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Waar ik toen over vertelde mag ik nu over schrijven…

Wat er niet mag ontbreken tijdens de rap naderende viering ‘Hoogkarspel 700 jaar’?

Een prachtige reunie voor jong en oud ‘onder de rook van die oude, trouwe toren’.

Maar bovenal wens ik iedereen van harte een heel mooi jaar toe.

Gerrit